Karanlık Ruh

Neden ağladığımı bilmiyorum, diyorsun çünkü bir şeyler değişiyor içinde kendini ikna etmiyor düştüğün boşluk bildiklerin başkalaşıyor gözlerinin önünde yabancılığı öğreniyorsun gece söndürür hayalet olmaya yetmeyenlerin ışığını güçlü olmaya benden daha çok ihtiyacın var çünkü haksız olduğunu kalbinin bir yerinde biliyorsun gündüzün kepenklerinde duyduğun güven, çelimsiz gölgelerin fısıldadığı küçük sırlarla büyüyorsun zamanın ve aynanın önüne bırakılmış kısa bir mektup bu belki çok sonra anlayacaksın içindekileri ama şimdi okuyorsun. Murathan Mungan

Evet, o zavallı köpeğin tekiydi ve köpek gibi öldü; ama kötü yönlerinin sorumlusu kendisi değildi. Bunlar annesinin suçuydu. Annesi onu çocukken elinden geldiğince kırbaçladı - çünkü o aklı başında hanımefendi görevlerini yapmaktan hep haz duyardı ve bebekler de tıpkı sert biftekler ya da çağdaş yunan zeytin ağaçları gibi dövülmelidir -. Ama zavallı kadının solak olmak gibi bir talihsizliği vardı! Bir çocuğu sol elinizle dövecekseniz hiç dövmeyin daha iyi. Dünya sağdan sola döner. Bir bebeği soldan sağa kırbaçlamak olmaz. Eğer doğru yönde vurulan her darbe çocuğun içindeki bir kötülük eğilimini dışarı atıyorsa, bu mantığa göre zıt yönde vurulan her darbenin de içine bir kötülük sokması gerekir.

Zenginliği ve asaleti bir şeref alameti olarak görmeyen Sokrates'e biri sorar : "Sen herkese konuşma sanatını öğretiyorsun da kendin neden iyi bir hatip değilsin?" "Ziyanı yok" der Sokrates," bileyi taşları da kendi kendilerine kesmezler, fakat kaba demirleri keskin yapabilirler."

Sorgulanmamış bir hayat süren insanların hayatı kendi ellerinde ya da kendi kontrollerinde değildir;  onların denetimi dışarıdan gelmektedir. İnsanın, nasıl yaşaması gerektiği sorusu üzerinde düşünmemesi, onun değersiz ve dolaysıyla mutsuz bir hayat sümesiyle eş anlamlıdır.

Hatırlayan var mıdır? Ya da özleyen? Şarkıların bir şeylerle özdeşleşmesi falan çok ilginç.