Karanlık Ruh

Durup arkasına bakıyordu şimdi. Ne görüyordu acaba? Mutluluk.? Güven? Huzur? Hayır. Bir sürü hata, bir sürü harcanmışlık ve bir daha asla yerine gelmeyecek olan ölü zaman. Ama insan böyledir. Hep ümit eder, bekler, olacak bir şeyler değişecek sanır. Ama değişmez.  Kimse değişmez. O beklemişti aslında, zamanla olacak sanmıştı. Her yeni hayal kırıklığında belki olur demişti.  Aslında kendini kandırmıştı. Oysa ki beklediği basitti. Biraz özen, biraz güven, biraz da sorumluluktu tek istediği.  Fakat çok zormuş bunları sağlamak. Yani bu zamanda adam olmak zormuş çünkü. Etraf adam görünümlü tembel, kendini bilmez, umarsız erkek müsvetteleri ile doluymuş. Kendine bile yararı dokunmayan birinin iyiye gitmesini beklemek optimistliğin b*kunu çıkarmak imiş ama zamanında anlayamamış. Her neyse çok uzatmadan sadede gelmeli. Adam kadın istiyorsa karşısında, bir sorun olduğunu düşünüyorsa bu kadında önce adamlığını sorgulasın derim. Zira bırakın kadını insanı insanlığında...