Entrance

Bugün yazmaya başlayacağım, yoksa içimdekiler beni boğacak. Birçok yerde karşılaşmıştım yazmanın ruhu rahatlattığı ile, ama bunları görmeden önce de ben derdimi kağıdımla paylaşıyordum, bazen sevincimi de. Kendimi sadece ona açabiliyordum çünkü beni dinleyen birini bulamıyordum, içimi açabilmek için güvenebileceğim kimse yoktu hayatta.
Kaç yaşına geldim, onca yıl geçti ömrümde hala bulabilmiş değilim güvenebileceğim birini. İnsanlar artık o kadar kaybettiler ki benliklerini derdinizi paylaşabileceğiniz, sırtınızı dayayabileceğiniz en azından bir tane dostunuz varsa sevinin. Ona sıkı sarılın ve onu kaybetmemek adına neyiniz varsa ardınıza koymayın. Kazanmak o kadar zor ki hayatta oysa kaybetmek ne kadar kolay. Peki ya hiç kazanamayanlar? Hiçbir şeyi olmayanlar? Sesini duyuramayanlar? Kendi başlarına yastık yorganı gözyaşlarıyla ıslanan ama sırtını sıvazlayanı olmayanlar.. 
İnsanın istediği o kadar basit bir şey ki hayatta aslında. Çok basit bakın ciddi söylüyorum. Sadece biraz sevgi ya. Azıcık ama düzenli sevgi. Arada sırada da olsa hatırlanmak, önemli olduğunu, varlığının birileri için anlamlı olduğunu hissetmek. Yıllarca yaşamışsın ama kendini değerli hissetmeni sağlayacak kimsen olmamış; bu durumda ne önemi var ki aldığın nefesin? Ne önemi var gözlerini açtığın her yeni günün, geçirmekte zorlandığın gecelerin ve zorla gelen uykuların? Ölüden ne farkın var söyler misin bana? Dileğin de bu aslında bir an önce bu onulmaz acının son bulması. Tatlı bitişin kollarında sonsuza ulaşmak, silinip bu dünyadan acına son vermek. Ama biliyorsun kolay olan bu, kolaycısın sen. Ama gücün yok ki güçlü olmaya, artık dayanacak takatin kalmadı. Bir umut var hala içinde, bir şey olacak biri gelecek ve tekrar yanacak ışıklar, çiçekler tekrar açacak ve martı seslerini duyacaksın sen de. Eğer bugün hala yaşayabiliyorsan seni canlı tutan bu umudundur. Her ne kadar örselenmişse de zar zor ayakta duruyorsa da odur nefes almaya devam etmene sebep. Ama çok yoruldun, artık dayanamayacaksın. O sebeple artık gelmelisin o kişi ya da artık olmalısın o şey. 

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Aynanın Önüne Bırakılmış..

Neden ağladığımı bilmiyorum, diyorsun çünkü bir şeyler değişiyor içinde kendini ikna etmiyor düştüğün boşluk bildiklerin başkalaşıyor gözlerinin önünde yabancılığı öğreniyorsun gece söndürür hayalet olmaya yetmeyenlerin ışığını güçlü olmaya benden daha çok ihtiyacın var çünkü haksız olduğunu kalbinin bir yerinde biliyorsun gündüzün kepenklerinde duyduğun güven, çelimsiz gölgelerin fısıldadığı küçük sırlarla büyüyorsun zamanın ve aynanın önüne bırakılmış kısa bir mektup bu belki çok sonra anlayacaksın içindekileri ama şimdi okuyorsun. Murathan Mungan
Devamı

Bileyi Taşı - Sokrates

Zenginliği ve asaleti bir şeref alameti olarak görmeyen Sokrates'e biri sorar : "Sen herkese konuşma sanatını öğretiyorsun da kendin neden iyi bir hatip değilsin?" "Ziyanı yok" der Sokrates," bileyi taşları da kendi kendilerine kesmezler, fakat kaba demirleri keskin yapabilirler."
Devamı

Edgar Allan Poe - Şeytanla Asla Kafan Üzerine Bahse Girme

Evet, o zavallı köpeğin tekiydi ve köpek gibi öldü; ama kötü yönlerinin sorumlusu kendisi değildi. Bunlar annesinin suçuydu. Annesi onu çocukken elinden geldiğince kırbaçladı - çünkü o aklı başında hanımefendi görevlerini yapmaktan hep haz duyardı ve bebekler de tıpkı sert biftekler ya da çağdaş yunan zeytin ağaçları gibi dövülmelidir -. Ama zavallı kadının solak olmak gibi bir talihsizliği vardı! Bir çocuğu sol elinizle dövecekseniz hiç dövmeyin daha iyi. Dünya sağdan sola döner. Bir bebeği soldan sağa kırbaçlamak olmaz. Eğer doğru yönde vurulan her darbe çocuğun içindeki bir kötülük eğilimini dışarı atıyorsa, bu mantığa göre zıt yönde vurulan her darbenin de içine bir kötülük sokması gerekir.
Devamı