Bir Malın Günü

Ben ne zaman bu kadar salak oldum, ne zaman bu kadar sazan oldum. Bir insanı takdir ediyorsam, onun karakterini seviyorsam iş bitiyor. Ne yapsa iyi gözümde. Bunu da belli ediyorum sanırım. Sonra en ufak bir hareketi batıyor, hemen kırılıyorum. Ne yapacağımı şaşırıyorum ve muhtemelen triplere giriyorum. Elimde olmayan bir savunma mekanizması. Canım yandığı için can yakmaya çalışıyorum. Ama beceremiyorum o zaman daha çok canım yanıyor. Bu kadar fazla güveni nerede bulmuşum da bol keseden dağıtıyorum ki zaten. Herkes ibne ki şu hayatta sanırım. Herkesin bi çıkarı var muhtemelen girdikleri tüm ilişkilerden. Benim çıkarım ise gösterilecek ilgi olsa gerek. Bu ilgi manyaklığım hayatımda zerresini bile bulamadığımdan kaynaklanıyor sanırım. 
Sıkıldım ben, hem de çok. Bunaldım da biraz. Bi yerlerimde ödem var soluma yakında ise çok sayıda. Küfür etsem de geçmeyecek bağırsam belki geçer ama nasıl bağıracağım ki. Geriye kalan sadece nefret. Yoğun, kopkoyu, yapış yapış nefret. Her yere bulaşıyor. Ulaşamadığı köşem kalmadı. Baştan aşağı nefret doluyum. Pembe diye renk varmış haberim dahi yok. Ben siyah görüyorum her yeri. Beyaz yok gri de yok o sebeple. Kapkara. 
Sadece iki kelamı ile bile mutlu edebilen biriyken, aynı düşündüğünü sanıyorken bazen, nasıl bu kadar sikik bi tipe dönüştün arkadaş? Umarım bir daha katlanmak zorunda kalmam sana. Umarım bir şans olur da siktir git diyebilirim. Kaç kere söyledim kendime bir daha yok bir daha yok diye. Yapamadım sıçayım içine yapamadım ya. Ne boktan bir iş ki bu. Sinirim de geçmiyor yazıyorum ama geçmiyor. Allah belanı versin desem bana döner mi acaba. Demeye hakkım yok ki zaten. Her şey kafamda idi. Nasıl baktımsa öyle gördüm. Her zamanki gibi de yanlı bakıyor ve yanlış algılıyordum. O zaman o bela bana dönse de hak etmişim demekki. Anlaşılan şöyle kuracağım cümleyi Allah benim de senin de belanı versin es geçmesin. Hadi eyvallah.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Aynanın Önüne Bırakılmış..

Neden ağladığımı bilmiyorum, diyorsun çünkü bir şeyler değişiyor içinde kendini ikna etmiyor düştüğün boşluk bildiklerin başkalaşıyor gözlerinin önünde yabancılığı öğreniyorsun gece söndürür hayalet olmaya yetmeyenlerin ışığını güçlü olmaya benden daha çok ihtiyacın var çünkü haksız olduğunu kalbinin bir yerinde biliyorsun gündüzün kepenklerinde duyduğun güven, çelimsiz gölgelerin fısıldadığı küçük sırlarla büyüyorsun zamanın ve aynanın önüne bırakılmış kısa bir mektup bu belki çok sonra anlayacaksın içindekileri ama şimdi okuyorsun. Murathan Mungan
Devamı

Bileyi Taşı - Sokrates

Zenginliği ve asaleti bir şeref alameti olarak görmeyen Sokrates'e biri sorar : "Sen herkese konuşma sanatını öğretiyorsun da kendin neden iyi bir hatip değilsin?" "Ziyanı yok" der Sokrates," bileyi taşları da kendi kendilerine kesmezler, fakat kaba demirleri keskin yapabilirler."
Devamı

Edgar Allan Poe - Şeytanla Asla Kafan Üzerine Bahse Girme

Evet, o zavallı köpeğin tekiydi ve köpek gibi öldü; ama kötü yönlerinin sorumlusu kendisi değildi. Bunlar annesinin suçuydu. Annesi onu çocukken elinden geldiğince kırbaçladı - çünkü o aklı başında hanımefendi görevlerini yapmaktan hep haz duyardı ve bebekler de tıpkı sert biftekler ya da çağdaş yunan zeytin ağaçları gibi dövülmelidir -. Ama zavallı kadının solak olmak gibi bir talihsizliği vardı! Bir çocuğu sol elinizle dövecekseniz hiç dövmeyin daha iyi. Dünya sağdan sola döner. Bir bebeği soldan sağa kırbaçlamak olmaz. Eğer doğru yönde vurulan her darbe çocuğun içindeki bir kötülük eğilimini dışarı atıyorsa, bu mantığa göre zıt yönde vurulan her darbenin de içine bir kötülük sokması gerekir.
Devamı